Ang sa aking pananaw boy sa sinabi ni Ellen ay may punto siya at doon sa mga nabasa ko sa baba patungkol nga sa estado sa buhay ni Pacman.Kasi si Pacquaio ay hindi malayo at kabilang din sa mga artista at taga media.Kaso nga lang sa kanya ay masakit at mahirap,para ma entertain yung mga tao,samantalang ang mga artista ay maghuhuband magpakapal ang mukha upang kumita.Yun namang mga media ay magsulat at gumawa ng kahit anong media outlet at kung ano-anong kasunungalingan para din kumita .Ngunit ano ba ang kabuluhan ng lahat ng ito sa ating lipunan?Sila ba ay nakakatulong sa paglago ng ekonomiya ng ating bansa?Sila ba ay nagpoproduce ng produkto upang makain ng taong gutom,walang damit,walang bahay,walang pera upang makapag-aral???Saan ba talaga nakabase ang paglago ng isang ekonomiya???Sa boxing ba,sa artista ba?sa mga media ba?sa mga sundalo ba?sa mga politiko ba?lahat ng propesyon na yan ay walang tunay na produksiyon sa pangangailangan ng taong bayan or ng mamayan.Para sa akin ang tunay na bayani ay ang mga magsasaka at ang mga mangagawa natin na direktang nagpoproduce sa tunay na kailangan sa ekonomiya ng ating bansa.

So Ano pa ang dapat nating itanong sa ating kapwa at sa sinu pa man na gustong maging pinuno,gayung ganyan na nga ang sistema natin,sistemang bulok at huwad na pang ekonomiyang mga pamumuhay at hanapbuhay??????

Sa palagay ko naman,Si Manny Pacquiao ay pwedeng maging leader sa gobyerno,bakit hindi?,sabi nga nung nasa taas,bakit si Erap pwede??Ano ba ang kaibahan ni Erap kay Pacman???Well ang pagiging pinuno naman ay hindi kailangan ang mataas ang pinag-aralan,kung ibabase natin sa kasaysayan ng mundo.Dahil maraming beses na rin nating napatunayan na may mga mataas ang pinag-aralan ay hindi naman mga sinsero at mga magnanakaw pa.Aanhin ba natin ang isang matalino at mataas ang pinag-aralan kung sobra naman ang pagiging kawatan.Kailangan ba talaga ang isang mataas ang pinag-aralan sa pamumuno???Ang pamumuno sa isang bansa na tulad ng Pinas ay pwede kahit mababa ang pinag-aralan,dahil ang pinaka sentrong trabaho ng pinuno ay decision making,diba..Mayrong mga mambubutas na taga gawa ng mga batas at resolusyon,may mga Professional na pwedeng i-hire ang isang pinuno upang mag-isip ng mga magagandang decision para sa bansa,tulad na lang ng sentral bank hindi kailangan ang pinuno pa ang magpatakbo niyan,kungdi ang isang sekretaryo diba?sa lahat ng kagawaran hindi kailangan na ang Pinuno ng bansa ang mag-isip at gumawa para sa kagawaran.Ngayon sa decision making naman andyan yung mga adviser na mga dalubhasa sa iba't ibang antas ng propesyon upang tumulong sa pangulo sa desisyon na gagawin.Kahit sinong matalinong tao pag siya ay naging pinuno ay mayron siyang mga tagapag advise...Ang kailangan lang natin ay isang pinuno na hindi KAWATAN at TUSO...Si Pacman ay hindi politiko aminado tayo...pero kailangan ba talaga natin ang magaling sa politika na tao upang mamuno sa ating bansa o isang pinuno na malinis at hindi kawatan or tuso?Huwag nating ismolin si Pacquiao,baka mas magaling pa siyang mag desisyon kaysa mga nakapag-aral.Ang pag desisyon ay nasa puso ng Pinuno wala sa utak at pinag-aralan.

Jigz, ang sa akin lang ay totoo nga na nagkamali si Pacman,doon sa sinabi mong desisyon niya sa patungkol sa gusot sa legal na basehan.Pero ano ang naging desisyon ni Pacman sa bandang huli? diba't sumunod siya na batas at tunay na legal.Si Pacman ay hindi tulad ng sinabi ko doon sa una na matigas ang ulo,marunong siyang magdesisyon kung ano ang tama.Sinunod niya ang batas sapagkat yun ang tama.Lahat nagkakamali maging ang matataas ang pinag-aralan,diba?Pero ang tanong ko,paano na lang kaya yung taong mataas ang pinag-aralan ay maghanap pa ng butas upang malusutan ang batas?Kung si Gloria kaya yun?Kung si mike Defensor kaya yun?Kung si Raul Gonzales kaya yun?Matatapos kaya yung kaso na ganun-ganun lang?diba?Baka aabutin pa hanggang sa supreme court at katakot-takot na impluwensya ang aabutin ng GMA,diba?Yan ang sinasabi ko na ang decision making ay nasa puso ng Pinuno wala sa pinag-aralan.Si Pacman ay nakikinig sa kanyang abugado at naintindihan niya at isinapuso niya ang pagtanggap ng kanyang pagkakamali.Yun ang hinahanp nating Pinuno,hindi tulad ni Gloria at ng buong tropa niya na kahit illegal na klarong klaro na aba'y impluwensyahan ang lahat ng impluwensyahan para lang makaiwas sa kahihiyan.Yan ang pagkakaiba ni Pacman,may puso siya.Paano na lang kaya kung sila Lacson,Escudero,at ang iba pa dyan na matatas ang pinag-aralan?Paano?May puso kaya sila?Ang ibig sabihin natin dito ay yung POLITICAL WILL???Puso yan at hindi technical.

Jigz,ang tanong ko naman sa iyo sino bang pangulo ng pilipinas ang mabaho na bago pumasok ng pulitika???Lahat yan ay hindi mabaho bago pumasok ng pulitika diba?Nang pumasok na sila ay naging mabaho na diba?Maging si Gloria Arroyo hindi naman yna mabaho ng hindi pa pumasok sa pulitika yan diba?Pero yan ba ang dapat nating maging rason upang sabihing hindi pwede si Pacquiao?Or sabihin nating hindi pwede dahil sumablay na!!!Kung yun ngang matalinong si Marcos aty sumablay din at naging mabaho din diba?Yan pa kayang si Pacman?Lahat ng tao kahit sino pa man,ay sumasablay walang perpekto,subalit ano ba talaga ang batayan sa tunay na mabuting Pinuno?Kailangan ba katulad ni Marcos BAr Topnotcher,Ramos West Point,Cory Dr. of Economics,Erap 25 years of Mayor,Gloria Dr. of Economics, etc.etc.etc..Halos lahat ng magagaling nating naging pangulo ay nasubukan na,Pero ang tanong nakitaan mo ba sila ng Puso?Political Will?Sincerity?Honesty?Lahat ng yan Jigz ay mga mababango bago sumabak sa politika,pero naging mabaho silang lahat diba,pero yun ba ang ating idahilan upang tigilan na natin ang pagmimithi ng pagbabago sa pamumuno ng ating bansa?At dahil ba sa ganyang nakita natin ay sabihin na natin na palpak si Pacman para sa pamunuan???Jigz hindi tayo Diyos upang sukatin natin at husgahan ang kakayahan ng bawat kapwa tao natin pagdating pamumuno...Walang sinumang tao sa mundo Jigz na alam ang kinabukasan ng ating buhay or bansa!!!Maging ang bansang amerika Jigz ni hindi nila nakiat ang pagbagsak ng ekonomiya nila at ng buong mundo,wala kahit sinuman sa atin.Tanging ang puso din lang ang pwedeng maghagilap ng mga magiging pinuno natin.Sabi ko nga, Political Will ay hindi technical Jigz kungdi puso.

Medyo may i-share lang ako sa inyo pasensya na at copy-paste lang ito pero puso ko rin ang ginamit ko upang mahagilap ko rin jung ano ba talaga ang pagpili ng isang mabuting pinuno sa isang bansa.

POLITICAL WILL:
What is it? How is it Measured?
May 2009
By Craig Charney
To advocates, politicians, and organizations promoting change, “political will” is
the holy grail. When advocates argue, politicians vote, and organizations campaign,
they say they are trying to shape or respond to political will. Political will is the ghost in
the machine of politics, the motive force that generates political action.
Yet for those who want to evaluate efforts to generate change – funders,
government, and advocacy groups themselves – political will can seem like a will o’ the
wisp. It’s hard to define, harder to grasp, and hardest of all to measure. In a recent
paper, three academics took 32 pages just to offer a definition of political will! But
without an idea of what it means and how it is observed, efforts to gauge the impact of
advocacy can do little more than count leaflets distributed and phone calls made.
This article looks at political will from the perspective of a pollster and political
scientist who works with politicians, non-profits, and officials involved in advocacy. It
offers a simple definition of political will based on concepts from the fields I work in and
suggests how each of those concepts can be measured. Then it shows how they can
be put to work with real-world examples involving family values (the 1996 Clinton
campaign and the passage of Proposition 8 in California in 2008) and support for
international development aid.
Political will can be defined as the combination of three factors: opinion plus
intensity plus salience.
Opinion begins with the simple fact of having one. Most Americans have an
opinion of how Barack Obama is handing his job. Very few have an opinion on how
Yousef Raza Gilani is handling his. (He happens to be the Prime Minister of nucleararmed,
Taliban-harried Pakistan.) There are lots of important people and issues on
which most people have no opinion. That means no political will.
Opinion is also shaped by how issues are framed. Are we talking about giving
drivers licenses to illegal immigrants who have no business being in our country? Or
are we talking about preventing highway accidents and deaths by making sure
everyone on our roads has taken the drivers’ test? The considerations that frame
public opinion decide which way political will is pointing.
Intensity is the second factor in political will. On many issues, people have
opinions, but they’re not very strongly held. Coke or Pepsi? Delta or United? Do you
really care that much? On others, the cognoscenti may be concerned, but the masses
are not. Do something about global warming? Many people feel strongly about that.
Via cap and trade? Ordinary folk will ask: Is that like Cap’n Crunch? If there’s not
much intensity, there’s not much political will.
Yet even strong opinions form political will only if they’re salient to public choice.
There’s no political will if they have no connection to public affairs. In
Manhattan, where I live, polling shows that East Siders prefer dogs, while West Siders
tend to have cats. (And as a West Sider, I can confirm that these are strongly-held
feelings!) But I don’t think anyone believes this explains why East Siders are likelier to
be Republicans and West Siders Democrats.
In other cases will is weak because issues, even if public, have not been
politicized. Programs to promote preschool education or reduce drunk driving show
very broad public support. Yet they are not very salient to voters or leaders when they
make decisions, because they have not become fault lines of intense conflict. If
support is a mile wide but an inch deep, political will is shallow.
So if political will = opinion + intensity + salience, how do you measure it? Since
I am a pollster, I hope you will not be shocked if I tell you: through polls!
The simplest measure of opinion is the percentage of “don’t knows” in the
responses. The higher the don’t knows, the less opinion there is. To determine the
impact of framing, look at the consistency of opinion on a topic across different
question wordings and different times. The more consistency, the more opinion.
The proof of intensity of opinion is polarization – people are at opposite poles.
This can be measured in two ways – through multi-category questions (“very or
somewhat in favor”) or using multiple questions to create scales or indices.
Finally, salience can be observed both subjectively and objectively. Subjectively
means asking people directly (“how important is it to you?”) Objective measurement
involves seeing the attitude’s impact – how closely it connects to voting, legislative
decisions, etc.
These measures allow us to evaluate political will – and therefore to assess how
far advocacy efforts have succeeded and how they might build or use it.
For instance, let’s look at “family values,” a key battleground in the past decade.
There is a well-known conservative families agenda (anti-abortion, anti-gay, and protraditional
family). Opinion on this agenda is mixed, intensity of feeling is high, but
salience is high for relatively few (“one-issue voters” for whom an issue like abortion is
a litmus test). There’s also a liberal families agenda, focused on education, healthcare,
and family-friendly workplace policies. This is one on which support is broad,
intensity is high, but where – until fairly recently – salience was low for most voters.
After my polling helped reveal this, when I was part of President Clinton’s 1996
polling team, the campaign put liberal family values front and center. Ads spotlighting
the president’s achievements on education, health care, and the Family and Medical
Leave Act helped swing “soccer moms” into his camp. In this way, attitudes which had
not been politicized before were turned into political will.
On the other hand, in California last year, in the successful campaign to ban gay
marriage (Proposition 8), another sort of political will found an outlet. If opposition to
gay marriage was widespread but salience was high to only a few, candidates could
not win on that issue. But a referendum in a year when millions of black and Latino
voters were brought to the polls by Barack Obama’s candidacy ironically was the ideal
mechanism to allow their social conservatism to express itself in a vote against gay
marriage. It lowered the bar required for political will to change the law.
Now take another issue: support for foreign aid. Attitudes on this issue often
vary with the question: supportive of humanitarian assistance, doubtful on development
aid. Information also dramatically affects views. Polls show that most Americans think
as much as 40% of the Federal budget goes to foreign aid. So they want to cut it!
Those aware of the real level of aid (1% of the budget) are much more supportive.
Finally, even if people are supportive of aid, its salience is low, because neither party
sees it as a vote- or contribution-winner. No wonder it’s hard to build support for it!
I’ll finish with a cautionary tale.
There once was a country where a very rich person gave a lot of money to
advocate for foreign aid in an election year. Pollsters polled, consultants consulted, ad
people advertised with this money. When they were done, people told pollsters and
candidates said foreign aid was a good thing. So the pollsters, consultants, and ad
people all said, “We’ve done very well indeed.”
There were just a couple of problems. One was that out of the millions of
people who voted, nobody could find a single one who had actually voted on the basis
of foreign aid. The other was that the No.2 official voted into office said that his No.1
promise for breaking was … his promise to increase foreign aid.
Which country is this? I’ll let you guess. But the point of the story is: there’s no
substitute for rigorously evaluating the political will that an advocacy campaign has
generated with the tools I’ve described here: opinion + intensity + salience.
Craig Charney is president of Charney Research in New York. This article is based on
a talk he gave at the Advocacy Evaluation Advances conference in Los Angeles
sponsored by the California Endowment in January.

Tsaka hindi ko sinsabi na tanging yan lang ang basehan ko or ng sinuman marami pa pwede rin kayo.

Yan lang Jigz

Sa buhay ng tao,lahat naman siguro naniniwala sa tinatawag na kapalaran.At lahat naman siguro naniniwala sa tinatawag na sakripisyo.

Sino ba sa atin sa mundong ito, na ikaw ay ipinanganak sa isang wasak na tahanan sa lugar kung saan ang kaguluhan at kahirapan ay isa nang normal para sa kanila'y ito'y para bagang naging kapalaran na lang nila na silay sadyang mahirap at salat sa buhay, salat sa edukasyon, at pag-asa.Subalit ginamit ang utak,nagdesisyon sa buhay,pinasok ang pinakamahirap na pakikipagtunggali sa mapanghusgang lipunan sa pamamagitan ng pagsakripisyo sa katawan na nag-iisa upang pakanin at ibangon ang sarili sa pamamagitan ng pakikipagbasagan ng mukha,kaysa pakikipagtunggali ng buhay sa walang tiyak na patutunguhang ang tanging puhunan ay lakas na binabayaran lamang ng sentimos sa mga pier at kargador sa mga malalaking sasakyan????Hindi ba't ang desisyong pinili ni Pacquiao ay isang katalinuhan at tamang kaisipan sa isang tulad niyang ipinanganak na anak ng pobreng mindanao?Maraming nangangaso swerte at kayamanan sa pamamagitan ng maginhawang pakikibaka sa buhay sa pagsusunog ng kilay,pagsusugal,pagnanakaw,pagpatay,pagbandido alin ba ang masabing mas matalinong kaisipan sa tinahak na landas ni Pacman?Ngayon na andyan na siya matagumpay na nakuha ang minimithi...Aaaahhh maraming nagsasalita...nagsasalita na akala mo may nagawa na sila sa kanilang buhay na ultimo mo nga pambayad sa internet ay delihensya pa at hingi sa Nanay.Sino ba tayo?Ano ba tayo?Ano ba ang nagawa na natin?Ano na ba ang nagawa ko sa loob ng 40 years na taon sa mundo?Ito ngat nakapag-aral ngunit bakit andito pa rin salat sa hirap at isang kahig isang tuka....Kaya ba natin ang kaisipan ng isang Pacman sa pakikibaka sa buhay?Kaya ba nating mag desisyon na isuong ang buhay sa para sa tagumpay na kanyang natamasa???Kung hindi natin kaya,tumahimik na lang,dahil si Pacman ay may isa pang minimithi itoy maging isang mabuting Pinuno ng ating bansa....Kaya ninyo bang magkamal ng salapi sa pagpili ng wastong landas kung kayo ay salat sa hirap at edukasyon?Aber?Kaya niyo bang isuong ang buhay ninyo???Mayron ba kayong pusong katulad ni Pacman???Kaya niyo ba ang kaya niya?


Si Pacman ay simpleng Tao,huwag husgahan at baka matamimi tayo.Sabi nga niya,huwag niyo na lang siyang kidnapin humingi na lang kayo at kayo'y bibigyan.Kaya kaya ninyo yan???Perang napakahirap masungkit nkapagbasagan ng mukha tapos ipamimigay mo pa,kaya niyo yan???Buti sana kung kinurakot niya!!!baka hindi niyo rin kayang ibigay....Yang ang sinsabi kong Puso,Political Will,hindi Edukasyon,hindi masteral degree at lalong hindi Suma Cum Laude...kundi puso...puso...puso.

Manny Pacman,sa pagkakataong ito tumakbo ka pa rin sa pagka-lider kahit alin dyan basta sa gobyerno.Pero yung mga pamigay bigay huwg na huwag mo ng gawin yan.Hayaan mong mamatay sa katutulo ng laway ang mga botante na mga yan.BAkit nung nagbigay ka talo ka pa rin diba??So ganun din e,e di huwag ka na lang mamigay,diba?Ano ba ang ginagawa ng GMA na ito?mga News writer na mga yan?Mga kilalang artista na mga yan?Nasa tuktok na ng tugatog ang pangalan mo bakit kapa gagastos????This time makde ito zero my friend???Don't release even single centavo.Mayaman kana,dimo kailangan ang mamigay dahil pera mo yan...wala silang karapatan niyan...TAma si Ellen tumakabo ka pero huwag mamigay....

So what if other Tongressman will tarnish his name?Ganun talaga sila,yung mga gustong mangurakot sa kanyang kasikatan,E ano ang koneksyon nun sa pagkatao at personal ni Pacman??Kasi mahirap yung porket lahat ng mga masasamang politiko ay dumikit kay Pacman ay mismong si Pacman ay mahawa na sa kanila at husgahan na natin na mging ganun din siya.Depende sa Tao yan at naturalisa ng Tao,yan ang paniniwala ko.Lahat ng concern para kay Pacman ay naintidihan natin,pero bakit natin siya pauurungin sa boxing na yan???Bakit di na lang natin bigyan ng mga magagandang idea para ma proteksyunan siya sa mga kawalanghiyaan ng mga Trapo,diba???Hindi solusyon yung husgahan siya na hindi effective dahil lamang sa mga kaibigang Trapo at dahil sa boxing lang siya magaling.E bakit naman tayo sumusuporta dun sa mga taong magaling sa pagpupulis,Pag-aabugasya,Basketball,basketball coach,media,broadcasting, Gayung sa pamumuno ay wala ring mga connection ang mga yan.Mabuti kung ang pinag-usapan ay teknikalidad,o di kaya ay money matters or accounting,diba?Ang pinag-usapan ay pagiging pinuno,kailangan ba ang ganung mga qualifications?E dapat baguhin muna yung konstitusyon na lahat ng puwesto may qualification dapat,diba?Ang Pilosopiya ay napakalawak at walang katapusan....Lahat nag-iisip ng mabuting mga ideya ay dapat welcome,Pero kung itoy gagamitin natin upang ismolin natin ang kakayahan ng bawat tao sa pamumuno,abay ngayon pa lang tayo ay kuwestyunable rin.Maraming mga naging great philosopher na walang aral at naging mga maimpluwensyang tao sa mundo.Halimbawa na lang si Prophet Muhammad ng mga muslim,paano niya napasunod ang mga Milyon muslim ngayon,gayung wala siyang aral???Dahil yan sa kanyang pamumuno at puso or political will.Ulitin ko ulit hindi kailangan sa pamumuno ang Notchers,Suma-Cum,Masters degree o di kaya'y doctorate upang maging isang mabuting Pinuno....Puso po...puso po..puso po...Si Andres Bonifacio kulang sa aral pero naging uliran ang kanyang pamumuno at pakikibaka..bakit dahil sa puso niya.At ang iba pang mga naging bayaning mga pinuno sa kasaysayan ng mundo na mga walang aral,ay mga naging succesful sa kanilang minimithi dahil sa mabuti nilang pamumuno...ganun lang ka simple ang mamuno.Puso ang kailangan